Βίβλος που χρονολογείται πριν 1500-2000 ετών βρέθηκε στην Τουρκία, στο Εθνογραφικό Μουσείο της Άγκυρας. Ανακαλύφθηκε, και κρατήθηκε μυστικό, το έτος 2000, ότι το βιβλίο περιέχει το Ευαγγέλιο του Βαρνάβα - ενός μαθητή του Χριστού - που δείχνει ότι ο Ιησούς δεν σταυρώθηκε, ούτε ήταν γιος του Θεού, αλλά ένας Προφήτης. Το βιβλίο, αποκαλεί, επίσης τον Απόστολο Παύλο "Ο Απατεώνας". Το βιβλίο ισχυρίζεται, επίσης, ότι ο Ιησούς αναλήφθηκε στον ουρανό ζωντανός, και ότι ο Ιούδας ο Ισκαριώτης σταυρώθηκε στη θέση του.

Μια έκθεση από το The National Turk λέει ότι η Βίβλος κατασχέθηκε από μια συμμορία λαθρεμπόρων κατά τη διάρκεια μιας επιχείρησης σε περιοχή της Μεσογείου. Η έκθεση αναφέρει ότι η συμμορία κατηγορήθηκε για λαθρεμπόριο αρχαιοτήτων, παράνομες ανασκαφές, και κατοχή εκρηκτικών υλών. Το βιβλίο αποτιμάται στο ύψος των 40 εκατομμυρίων τουρκικών λιρών (περίπου 28 εκατ. δολάρια).

Αυθεντικότητα

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, οι εμπειρογνώμονες και οι θρησκευτικές αρχές στο Tehram επιμένουν ότι το βιβλίο είναι πρωτότυπο. Το ίδιο το βιβλίο είναι γραμμένο με χρυσά γράμματα, δεμένο χαλαρά σε δέρμα, στα Αραμαϊκά, την γλώσσα του Ιησού Χριστού.

Το κείμενο διατηρεί ένα όραμα παρόμοιο με το Ισλάμ, σε αντίθεση με τις διδασκαλίες της Καινής Διαθήκης του Χριστιανισμού. Ο Ιησούς προβλέπει επίσης την έλευση του προφήτη Μωάμεθ, ο οποίος θα θεμελίωνε το Ισλάμ 700 χρόνια αργότερα.

Πιστεύεται ότι, κατά τη διάρκεια του Συμβουλίου της Νίκαιας , η Καθολική Εκκλησία διάλεξε τα ευαγγέλια που αποτελούν την Αγία Γραφή, όπως τα γνωρίζουμε σήμερα, παραλείποντας το Ευαγγέλιο του Βαρνάβα (μεταξύ πολλών άλλων) υπέρ των τεσσάρων κανονικών ευαγγελίων του Ματθαίου, του Μάρκου, του Λουκά και του Ιωάννη. Πολλά βιβλικά κείμενα έχουν αρχίσει να έρχονται στην επιφάνεια με την πάροδο του χρόνου, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων της Νεκράς Θάλασσας και των Γνωστικών Ευαγγέλιων αλλά αυτό το βιβλίο ιδιαίτερα, φαίνεται να ανησυχεί το Βατικανό.

Η Καθολική Εκκλησία θέλει να έχει πρόσβαση

Τι σημαίνει αυτό για τις θρησκείες που προέρχονται από τον Χριστιανισμό και τους οπαδούς τους; Αρκετά δύσκολη η θέση τους. Το Βατικανό ζήτησε από τις τουρκικές αρχές να τους αφήσει να εξετάσουν τα περιεχόμενα του βιβλίου. Τώρα που το βιβλίο έχει βρεθεί, θα αποδεχθούν αυτό καθώς και τα αποδεικτικά στοιχεία του; Θα το αρνηθούν εντελώς; Η θα το αποκαλέσουν «μουσουλμανικό ψέμα», όπως έκανε το περιοδικό «“Truth”», το 2000;

Διαβάστε περισσότερα »

ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ... ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ

Μια νέα πόρτα στην ιστορία άνοιξαν οι ανασκαφές στα ερείπια του αρχαίου ρωμαϊκού θεάτρου που βρίσκεται κάτω από το Δημαρχείο της Φλωρεντίας, το μεγαλοπρεπές Παλάτσο Βέκιο.

Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως μια νέα είσοδο του θεάτρουχωρητικότητας 15.000 ατόμων που εκτείνεται στην περιοχή κάτω από το Παλάτσιο Βέκιο και το Παλάτσιο Γκόντι.

Από αυτό το ρωμαϊκό «vomitorium» που επέτρεπε στο θέατρο να γεμίζει και να αδειάζει μέσα σε λίγα λεπτά, υπολογίζεται πως έμπαιναν στο θέατρο οι χιλιάδες επισκέπτες του για να παρακολουθήσουν από κωμικές παραστάσεις που διασκέδαζαν τους Ρωμαίους ολιγάρχες έως και μονομαχίες μέχρι θανάτου.

Όπως ανακοίνωσαν οι αρχές της πόλης, οι τελευταίες ανασκαφές που έγιναν στην περιοχή του κέντρου της πρωτεύουσας της Τοσκάνης αποκάλυψαν τα αυθεντικά πέτρινα ζωγραφιστά πεζοδρόμια που οι θεατές χρησιμοποιούσαν για να μεταβούν από το εξωτερικό κοίλο στο δάπεδο της σκηνής, μέρη του θεάτρου που είχαν ανακαλυφθεί σε προηγούμενες αρχαιολογικές έρευνες.

Ακόμη, στο φως ήρθε το σύστημα ύδρευσης και αποχέτευσης του θεάτρου στο οποίο γίνονταν αγώνες με άγρια ζώα, καθώς ανακαλύφθηκαν τα καλοδιατηρημένα φρεάτιά του που πηγαίνουν έως και δέκα μέτρα κάτω από το έδαφος.

Το ρωμαϊκό θέατρο της Φλωρεντίας χτίστηκε αρχικά για ένα κοινό 7.000 ατόμων, όμως στη χρυσή εποχή του, όταν οι αυτοκράτορες διοργάνωναν μεγάλους αγώνες όπου μονομάχοι έδιναν τη ζωή τους στην αρένα, υπολογίζεται πως σχεδόν 10.000 με 15.000 άτομα περνούσαν από τη νεοανακαλυφθείσα είσοδο για να απολαύσουν το θέαμα.

Τα ερείπια του θεάτρου, που καλύπτει ένα αχανές κομμάτι κάτω από τα δύο εκπληκτικά κτίρια που στολίζουν την πόλη, κρύβουν επίσης τα κλουβιά τα οποία μπορούσαν να ανυψωθούν για να ανεβαίνουν τα ζώα στην αρένα.

Στο φως ήρθε και το σύστημα ύδρευσης και αποχέτευσης του θεάτρου αλλά και τα αυθεντικά πέτρινα πεζοδρόμια όπου περπατούσαν οι θεατές

Προτού εγκαταλειφθεί οριστικά, το ρωμαϊκό θέατρο, που βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της πόλης στην Πιάτσα ντέλα Σινιορία και είναι σήμερα επισκέψιμο, γνώρισε μεγάλες δόξες, έως και τον 5ο αιώνα που σταμάτησε να χρησιμοποιείται.

Οι πρώτες ανασκαφές στο σημείο έγιναν τον 18ο αιώνα όταν το 1865 η Φλωρεντία έγινε η πρώτη πρωτεύουσα του Βασιλείου της Ιταλίας και το κέντρο της συστηματικά εκμοντερνίστηκε. Οι αρχαιολογικές έρευνες συνεχίστηκαν τη δεκαετία του '90, ενώ μεγάλης κλίμακας ανασκαφές έγιναν στην περιοχή από το 2004 έως το 2010.

Το θεόρατο υπόγειο «μυστικό» του Παλάτσο Βέκιο, που φιλοξενούσε μονομαχίες και κωμικές παραστάσεις, δεν είναι το μόνο αξιοθέατό του. Αυτό το ρωμαϊκού ρυθμού παλάτι-φρούριο που συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πιο εντυπωσιακά της επαρχίας της Τοσκάνης κρύβει μέσα του κι άλλους θησαυρούς όπως ένα δωμάτιο διακοσμημένο με χρυσά κρίνα.

ΝΑΤΑΣΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Τα Ομηρικά Έπη είναι γραμμένα με τέτοιον τρόπο, ώστε η θυσία να είναι γλυκιά και με μία αίσθηση ηρωισμού που να μη δημιουργεί τρόμο. Ωθούν τον αναγνώστη ν’ αγαπά, να θαυμάζει τον Αχιλλέα και να ταυτίζεται μ’ αυτόν. Αυτό γίνεται πολύ εύκολα όταν το άτομο ζει σε μία κοινωνία οργανωμένη και συχνά του ζητούνται παραπάνω από όσα θέλει να δώσει. Ο Αχιλλέας είναι το τραγικό πρόσωπο της Ιλιάδας, αλλά όλοι ταυτίζονται μαζί του. Είναι τόσο τέλεια γραμμένα τα Έπη, που, ενώ οι άνθρωποι συνήθως ταυτίζονται με το νικητή ηγέτη, στο έργο αυτό ταυτίζονται με το νεκρό ήρωα.

Ξέρουν από την αρχή ότι ο Αχιλλέας σκοτώνεται και σκιρτάει η καρδιά τους κάθε φορά που διαβάζουν τους λόγους του εναντίον του Αγαμέμνονα, εναντίον της εξουσίας, εναντίον του συστήματος. Σκιρτάει η καρδιά των Ελλήνων, όταν ο αγαπημένος τους ήρωας απειλεί να γκρεμίσει μόνος του - κι αυτό έχει σημασία - τις πύλες της Τροίας.

Απειλεί Θεούς και δαίμονες και δε διστάζει να απειλήσει και τον Απόλλωνα. Αυτό είναι και το αποκορύφωμα του έργου, η απαρχή της θυσίας. Οι Έλληνες ταυτίζονται μ’ έναν ήρωα άφοβο για τον οποίο ξέρουν, όπως κι ο ίδιος ξέρει ότι θα νικηθεί από τον Υιό τού μεγάλου Θεού και δε φοβούνται το θάνατο.

Ο θάνατος για τον Έλληνα είναι απειροελάχιστο κόστος για μία τέτοια στιγμή μεγαλείου κι αποθέωσης. Σε ένα αυστηρό σύστημα πάντα θα βρεθεί ένας άνθρωπος να σηκώσει το ανάστημά του εναντίον της αδικίας και της εξουσίας.

Η διαφορά όμως με τους άλλους λαούς είναι ότι θα τον εγκαταλείψουν στην τύχη του, θα τον αφήσουν να θυσιαστεί μόνος του, ενώ οι Έλληνες μ’ αυτήν την παιδεία θα ταυτιστούν με το μοναχικό άνθρωπο και θα του δώσουν τη δύναμή τους.

Στην κοινωνία που είναι οργανωμένη, πάντα υπάρχουν άνθρωποι όπως ο Αγαμέμνονας, ο Αχιλλέας, ο Οδυσσέας, αλλά κι ο Θερσίτης. Όλοι αυτοί έχουν το ρόλο τους στην επίτευξη του στόχου.

Όλοι προσπαθούν, ο καθένας με τον τρόπο του. Όμως αυτό που μένει από την Ιλιάδα είναι ότι σ’ έναν αγώνα στον οποίο είναι αρχηγός ο Αγαμέμνονας, αγαπημένος ήρωας και τραγικό πρόσωπο είναι ο Αχιλλέας κι αυτός που δίνει στο τέλος τη νίκη είναι ο πανέξυπνος Οδυσσέας.

Επειδή ακριβώς δεν υπάρχει θεϊκή επέμβαση άμεση, όλοι, εφόσον κάθονται στα συμβούλια, έχουν τη δική τους άποψη και κρίνονται. Δεν υπάρχει το απόλυτα σωστό που το γνωρίζει κάποιος.

Όλοι προσπαθούν σύμφωνα με τις δυνατότητές τους. Ο Οδυσσέας χαίρει της εκτίμησης όλων, χωρίς να μειονεκτεί σε γενναιότητα, λόγω της εξυπνάδας του. Από τον πρώτο μέχρι και τον τελευταίο που συμμετέχει στην εκστρατεία, όλοι έχουν την ίδια άποψη για τον ήρωα.

Στην κοινωνία μας ο βασιλιάς κι ο πρώτος της ιεραρχίας αξιωματικά είναι ο πιο έξυπνος κι ο πιο γενναίος. Ο Οδυσσέας χάνεται σ’ αυτήν την κοινωνία μέσα στα παρασκήνια, όπου συσκέπτονται οι μυστικοσύμβουλοι για να τιμάται ο βασιλιάς.

Η Ιλιάδα μπορεί να βρίσκεται σ’ επίπεδο βασιλέων, αλλά κι εκεί υπάρχει ιεραρχία που, όταν καταπατάται αποφέροντας κέρδη, δείχνει το δρόμο προς την ελευθερία. Στην Ιλιάδα ο καθένας απολαμβάνει τις τιμές που του αντιστοιχούν, κανένας δεν μπορεί να κλέψει τη δόξα του άλλου.

Αν η Ιλιάδα χαρακτηρίζει την κοινωνία που συνθέτουν οι Έλληνες, η Οδύσσεια χαρακτηρίζει την προσωπική τους ζωή. Στην Οδύσσεια περιγράφεται η περιπέτεια ενός πανέξυπνου ανθρώπου, μέχρι να γυρίζει πίσω στην πατρίδα του.

Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει είναι τεράστιες κι ενώ ξεκινά μ’ ένα πλήθος συντρόφων και συμπολεμιστών επιστρέφει πίσω μόνος.

Οι υπεράνθρωπες προσπάθειες του ήρωα να ξεπεράσει τρομερά εμπόδια που βρίσκονται στο δρόμο του και η τελική του μοναχική νίκη έχουν κι αυτές το νόημά τους στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του ανθρώπου. Ο Οδυσσέας σε καμία φάση του έργου δεν ξεφεύγει από την ανθρώπινη φύση του.

Βρίσκεται συνέχεια μέσα στον κίνδυνο κι είναι επικεφαλής συντρόφων. Είναι άνθρωπος απλός, με την ίδια άνεση που κάνει το σωστό κάνει και το λάθος. Αγαπάει βαθύτατα τους Θεούς κι αυτοί του ανταποδίδουν αυτήν την αγάπη.

Ο συνεχής κίνδυνος μέσα στον οποίο ζει αυτός κι οι σύντροφοί του τούς κάνει να σκέφτονται συνεχώς κι όλοι μαζί για να βρουν λύσεις. Σε άλλη περίπτωση ο πανέξυπνος Οδυσσέας θα επισκίαζε τους συντρόφους και θα υπήρχε περίπτωση να κρατήσει πνευματικά δικαιώματα.

Πώς όμως να κρατήσει πνευματικά δικαιώματα κάποιος, που δεν έχει εξασφαλίσει ούτε καν τη δική του επιβίωση; Όταν παίρνει αποφάσεις που έχουν κόστος σε ζωές δεν μπορεί να διεκδικεί το αλάθητο όσο έξυπνος κι αν είναι.

Μία από τις επόμενες φορές θα μπορούσε να ήταν και η δική του σειρά. Ό,τι σκέφτεται, το προφέρει στους συντρόφους του κι αυτοί με τη σειρά τους κάνουν το ίδιο.

Σ’ ολόκληρο το έργο δύο φορές του δόθηκε ασφαλής γνώση μέσω των Θεών, ώστε να γυρίσει πίσω ασφαλής με τους συντρόφους του.

Εδώ ακριβώς είναι η τραγική ειρωνεία. Με εξασφαλισμένη γνώση, έστω κι αν αυτή αποφέρει πνευματικά δικαιώματα, οι σύντροφοί του τον πρόδωσαν. Ό,τι καλλιεργείται μέσω των Επών, για να δοθεί στους Έλληνες ως δώρο, αυτό τους πρόδωσε.

Το τέλος του Έπους είναι κι αυτό εξίσου σημαντικό για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του ανθρώπου. Ο μεγάλος Οδυσσέας επιστρέφει μόνος του.

Μέσα από δοκιμασίες και βάσανα επιστρέφει κουρασμένος, λυπημένος και προπάντων ανθρώπινος. Ακόμα κι όταν έχει επιστρέψει, τίποτε δε γίνεται εύκολα και χρειάζεται αγώνας.

Η τελική νίκη του Οδυσσέα είναι η ελπίδα που προσφέρουν οι θεοί στον άνθρωπο. Ο Οδυσσέας επέστρεψε, αφού κατέβαλε όλες τις δυνατές προσπάθειες ως άνθρωπος, αλλά μόνο μετά από θεϊκή επέμβαση.

Αυτή η επέμβαση δε γίνεται υπό μορφή θαύματος με το οποίο ο Οδυσσέας από τη μία στιγμή στην άλλη επιστρέφει νικητής και δοξασμένος.

Η επέμβαση προσφέρει διέξοδο.. και πάλι θα πρέπει να εξαντλήσει τις δυνατότητές του για να την εκμεταλλευτεί. Ακόμα και μετά την απόφαση των Θεών για την επιστροφή του, δεν είναι λίγες οι φορές που λύγισαν τα γόνατά του από το φόβο και την απελπισία.

Οι Θεοί για τον Οδυσσέα παίρνουν θετικές αποφάσεις, αλλά αυτές οι αποφάσεις βοηθούν μόνο στην περίπτωση στην οποία θα βρει το κουράγιο να συνεχίσει.

Όλα αυτά τα στοιχεία που δίνει η Οδύσσεια, ως παιδαγωγικό μέσο ενός συστήματος, ωθούν τον άνθρωπο σε αναζήτηση προσωπικής ελευθερίας.

Το σύστημα μπορεί να απαιτεί συλλογική προσπάθεια για να κατακτήσει αυτό που επιδιώκει, αλλά ο άνθρωπος μαθαίνει ότι αυτό που θα τον βοηθήσει είναι το προσωπικό του κουράγιο και η αλύγιστη θέληση. Ο Θεοί δε φτιάχνουν ανάμεσα στους Έλληνες εκλεκτούς, που παίρνουν άπειρη δόξα εξαιτίας τους.

Οι αγαπημένοι τους είναι βασανισμένοι και μοναχικοί.

Ότι δημιουργούν είναι δικό τους έργο, απλά η θεία πρόνοια τους βοηθά να σταθούν στα δικά τους ανθρώπινα πόδια, που τόσο εύκολα λυγίζουν.

Τα δύο Ομηρικά Έπη δημιουργούν ανθρώπους που στην κοινωνική τους δραστηριότητα και στην καλύτερή τους στιγμή θ’ αγωνιστούν για την κατάκτηση του Ιλίου, ενώ στην προσωπική τους ζωή τα πάντα εξαρτώνται από τους ίδιους.

Τα λάθη που θα πληρώσουν στην πλειοψηφία τους είναι δικά τους λάθη κι αυτό είναι που πρέπει να κατανοήσουν. Οι Θεοί δεν τιμωρούν με τους ανθρώπινους κανόνες.

Δίνουν συμβουλές για να βοηθήσουν τον άνθρωπο και η καταπάτηση αυτών των συμβουλών είναι η πηγή των κακών. Όλα τα παραπάνω δείχνουν, χωρίς να είναι ιδιαίτερα αναλυτικά, γιατί οι Έλληνες δεν μπορούν κι ούτε θέλουν να κρατήσουν πνευματικά δικαιώματα.

Εξίσου σημαντικό μ’ αυτό είναι κι ένα άλλο στοιχείο, που δίνεται μέσω των Επών. Αυτό είναι ο έρωτας. Σ’ ένα έργο του οποίου η πλοκή έχει να κάνει μ’ έναν ανθρωποφάγο πόλεμο και βασιλιάδες γεμάτους δόξα και σοφία, κυριαρχεί ο έρωτας.

Οι Θεοί ερωτεύονται και παιδιά αυτού του έρωτα είναι υπέρλαμπροι ήρωες ή πεντάμορφες νέες. Οι Θεοί με αυτόν τον τρόπο υποδεικνύουν στους θνητούς να αναζητούν τον έρωτα. Δεν υπάρχουν παιδιά μοιχείας, υπάρχουν μόνον παιδιά αγάπης, που κληρονομούν θεϊκά χαρακτηριστικά.

Ο πόλεμος της Τροίας γίνεται αποκλειστικά για τον έρωτα. Ο Πάρης - αρνητικός ήρωας για τους Έλληνες, εφόσον είναι αντίπαλος - δεν είναι ούτε μπορεί να γίνει μισητός.

Πώς μπορεί ένας Έλληνας, που κατανοεί τους έρωτες των Θεών, να μισήσει έναν άνθρωπο που έπεσε κι αυτός θύμα του έρωτα; Του δόθηκαν βασίλεια, του δόθηκε σοφία κι αντρειοσύνη, αλλά αυτός προτίμησε τον έρωτα.

Αυτός είναι, που δείχνει στους ανθρώπους τι ακριβώς είναι να είσαι Θεός. Τα βασίλεια για τον Πάρη έχουν έγνοιες και σκοτούρες. Η θεϊκή ομορφιά όμως, όταν είναι δίπλα στον άνθρωπο, είναι ευτυχία. Η ευτυχία μέσω του έρωτα είναι η θέωση για τον άνθρωπο.

Ο έρωτας παρουσιάζεται ανίκητος μέσα στα Έπη. Ο Αχιλλέας, μόνον εξαιτίας του έρωτα, απέχει των μαχών. Ο Αγαμέμνονας, εξαιτίας της στέρησης του δικού του έρωτα, κάνει υπέρβαση εξουσίας. Ο Οδυσσέας εγκαταλείπει θεές, που του υπόσχονται αιώνια δόξα κι αθανασία, για τον έρωτά του.

Όλα αυτά, βέβαια, για τον έρωτα που είναι καθαρός και δεν προδίδεται. Η ιστορία της Ελένης είναι μία ιστορία γυναίκας που βρήκε έναν άλλο έρωτα κι αυτό βέβαια δεν είναι έγκλημα, απλά η κοινωνία ήταν πολύ καθυστερημένη, για να δεχτεί το δικαίωμα αυτό σε μία γυναίκα.

Η πατριαρχία είναι η δεδομένη κατάσταση στην ελληνική κοινωνία κι απ’ αυτό μπορεί κάποιος να καταλάβει ποιοι έχουν το δικαίωμα στη θέωση μέσω του έρωτα. Η θέση της γυναίκας είναι ισχνή σ’ ό,τι αφορά τα δικαιώματά της. Οι επιλογές της είναι πάντα σε προκαθορισμένα όρια.

Είναι άτιμη και προσβάλλει τους ανθρώπους, όταν κι αυτή ως άνθρωπος αποφασίζει για την προσωπική της ευχαρίστηση και είναι τίμια κι ενάρετη όταν είναι μία σύζυγος, που μεγαλώνει τα παιδιά της ανεχόμενη τους έρωτες του άντρα της.

Αυτή είναι η κατάσταση που επικρατεί στην Ιλιάδα και στην κοινωνία που περιγράφει κατά την έναρξη του πολέμου.

Όμως η Ιλιάδα δεν έχει στόχο να διαπαιδαγωγήσει μόνον τους άντρες και να τους μάθει πώς πρέπει να λειτουργούν μέσα σ’ ένα σύνολο και να πετυχαίνουν τους στόχους τους. Τους μαθαίνει και τι σημαίνει έρωτας και πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος, που δε σέβεται τους κανόνες του.

Η Ελένη δεν κοιμήθηκε πρόστυχα μ’ ένα φιλοξενούμενο του άντρα της. Ερωτεύτηκε ένα όμορφο βασιλόπουλο. Πέρασε χίλιες σκέψεις μέσα από το μυαλό της για να αντισταθεί. Μία γυναίκα που ζει σε μία ανδροκρατούμενη κοινωνία βασανίζεται πολύ για να πάρει μία τέτοια απόφαση.

Αμύνθηκε, όσο μπορεί ν’ αμυνθεί άνθρωπος στον έρωτα. Όμως ο Μενέλαος πού ήταν; Εκείνη την ώρα έπρεπε να είναι δίπλα της και να τη στηρίξει.

Αυτός όμως υπήρξε ένας τυπικός σύζυγος, που αντιλαμβάνεται τη γυναίκα του ως κτήμα του και που πάντα τη βρίσκει εκεί όπου την αφήνει.. αυτό όμως δε συνέβη αυτήν τη φορά.

Ο Μενέλαος κι ο κάθε άντρας όταν είναι ερωτευμένος, δεν αφήνει το ταίρι του ούτε για μία στιγμή. Αυτός είναι ο έρωτας, μία συνεχής δυναμική κατάσταση. Όταν κάποιος δεν μπορεί ή δε θέλει να ακολουθεί τους κανόνες του, δεν μπορεί να έχει κι απαιτήσεις.

Όμως οι απαιτήσεις υπάρχουν γιατί υπάρχει ο θεσμός του γάμου. Από εδώ ξεκινά ο Τρωικός πόλεμος.

Η Ελένη δεν έχει δικαίωμα να ερωτευτεί όπως όλοι οι άνθρωποι, ακόμα κι όταν παραμελείται. Ο Μενέλαος μπορεί να βαστάει τις παλλακίδες του και να βιάζει όποια θέλει στους πολέμους στους οποίους συμμετέχει, αλλά η Ελένη πρέπει να είναι σωστή σύζυγος.

Η προσφορά της Ελένης στο έργο είναι ότι στους μεν άντρες δείχνει ότι πρέπει να φροντίζουν να διατηρούν τον έρωτα, γιατί ποτέ δε θα μπορούν να προβλέψουν τίποτε.

Στις δε γυναίκες ότι ακόμα και σε αυτήν τη θεοσκότεινη κοινωνία πρέπει ν’ απαιτούν από τους άντρες την προσήλωση ερωτευμένου και στην αντίθετη περίπτωση να τολμούν. Τόλμησε η Ελένη και μπορεί να μη δικαιώθηκε, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι η κάθε Ελένη δε θα δικαιώνεται.

Στον αντίποδα αυτής της σχέσης Μενελάου κι Ελένης είναι η σχέση Οδυσσέα και Πηνελόπης. Ο τέλειος έρωτας. Μπορεί να ενώνονται με τα συζυγικά δεσμά, αλλά σε καμία περίπτωση αυτά δεν αντικαθιστούν την ερωτική προσήλωση. Η αιώνια αγάπη. Και οι δύο αρνούνται τα πάντα για τον έρωτά τους.

Αν ο άντρας ονειρεύεται δόξες, πλούτη και προπαντός ως θνητός αθανασία, ο Οδυσσέας τα αρνείται για τον έρωτά του, για την αγάπη του. Θα ήταν αδικία, αυτός ο έρωτας να μην έφτανε στη λύτρωσή του.

Λύτρωση γι’ αυτούς ήταν να ζήσουν και να γεράσουν μαζί. Όλα αυτά αποκαλύπτουν τι συμβαίνει στις σχέσεις των ανθρώπων και πώς αυτές οι σχέσεις επηρεάζονται από την ύπαρξη του θεσμού τού γάμου.

Όταν κάποιος άνθρωπος ζει σε μία κοινωνία, όπου υπάρχει ο νόμιμος γάμος, πιστεύει ότι πάντα αυτός είναι κι ο μόνος δρόμος που εξασφαλίζει τη διατήρηση μίας σχέσης.

Η μη προσαρμογή φαίνεται σαν να είναι πρόβλημα των ανθρώπων και όχι του θεσμού. Τα Έπη προσφέρουν τη γνώση του έρωτα που δεν μπορεί να κλειστεί μέσα σε θεσμούς και όταν υπάρχει δένει τους ανθρώπους τόσο πολύ, που ο οποιοσδήποτε θεσμός φαίνεται αστεία υπόθεση.

Καμία συζυγική υποχρέωση δεν είναι δυσβάσταχτη για τον Οδυσσέα. Ο ίδιος είναι διατεθειμένος να κάνει πράγματα για τα οποία, αν υπήρχε θεσμός να τα επιβάλλει στους ανθρώπους, θα έκαναν επανάσταση.

Αν ο έρωτας, σύμφωνα με τον Πάρη, είναι το μυστικό της θέωσης και της τελειότητας, αυτό που είναι το πιο σημαντικό, είναι η ίδια η ζωή. Αυτό το δώρο που λέγεται ζωή και δίνεται από τους θεούς σ’ όλους τους ανθρώπους. Δεν υπάρχει δόξα ούτε μεγαλείο που να μπορούν να συγκριθούν με τη ζωή.

Φτωχοί, πλούσιοι, ελεύθεροι, δούλοι, παίρνουν ακριβώς το ίδιο δώρο. Δεν υπάρχουν εκλεκτοί, δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Διά στόματος Αχιλλέα οι άνθρωποι μαθαίνουν ότι ακόμα και η ζωή τού σκλάβου είναι πιο πολύτιμη απ’ όλες τις δόξες και τα μεγαλεία.

Η βασιλεία στον κόσμο των νεκρών δεν έχει καμία αξία. Αν η θυσία του Αχιλλέα πρόσφερε στους Αχαιούς την Τροία, αυτοί οι λόγοι του δώσανε ελπίδα και χαρά σ’ όλους του ανθρώπους.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Περίπου 50 μούμιες, μεταξύ των οποίων και μούμιες νεογέννητων παιδιών, βρέθηκαν σε έναν τεράστιο τάφο στην Κοιλάδα των Βασιλέων, στο Λούξορ της Αιγύπτου, ανακοίνωσε σήμερα ο υπουργός Αρχαιοτήτων Μοχάμεντ Ιμπραχίμ.

Ξύλινες σαρκοφάγοι και νεκρικές μάσκες βρέθηκαν δίπλα στα λείψανα που πιθανότατα χρονολογούνται από την εποχή του Νέου Βασιλείου, μετέδωσε το πρακτορείο MENA επικαλούμενο δηλώσεις του υπουργού. Το Νέο Βασίλειο περιλαμβάνει τη 18η, τη 19η και την 20ή Δυναστεία των φαραώ που κυβέρνησαν την Αίγυπτο από το 1567 μέχρι το 1056 π.Χ.

Σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις, στον τάφο αυτό, ο οποίος είχε λεηλατηθεί στο παρελθόν από τυμβωρύχους, είχαν τοποθετηθεί επίσης οι σοροί πριγκίπων και πριγκιπισσών.

Η ανακάλυψη έγινε από μια ομάδα ελβετών αρχαιολόγων του Πανεπιστημίου της Βασιλείας σε συνεργασία με τις αιγυπτιακές αρχές.

Οι αρχαιότητες παίζουν καθοριστικό ρόλο στον τουρισμό της Αιγύπτου που έχει πληγεί σοβαρά τα τελευταία τρία χρόνια. Μετά την Αραβική Άνοιξη οι αρχές δυσκολεύονται να φυλάξουν με ασφάλεια τους αρχαιολογικούς τόπους και να σταματήσουν τις παράνομες ανασκαφές και τις κλοπές από μουσεία, τεμένη ή καταστήματα.

Διαβάστε περισσότερα »

Σπάνια συνδυάζεται τόσο αρμονικά η φυσική ομορφιά του μεσογειακού τοπίου με τα πειστήρια που μαρτυρούν την ανθρώπινη παρουσία στο συγκεκριμένο τόπο από τον 5ο π.Χ. αιώνα (σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις).

Η ανάπλαση της παραλίας του Μεγάλου Καβουρίου στη Βουλιαγμένη, που έγινε παράλληλα με την αρχαιολογική έρευνα και αποκάλυψη του μεγαλύτερου σωζόμενου αρχαίου αμαξιτού δρόμου, συνιστά ένα μοναδικό τοπίο, προσφορά στους κατοίκους του Λεκανοπεδίου και όλου του κόσμου.

Το έργο ανάπλασης που χρηματοδοτήθηκε κατά 80% από κοινοτικούς πόρους μέσω ΕΣΠΑ και είχε ως φορέα υλοποίησης τον Δήμο Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης, κόστισε πάνω από 1,8 εκατ. ευρώ και πραγματικά εντυπωσιάζει κάθε επισκέπτη.

Φυτεύσεις δέντρων του φυσικού τοπίου, μαζί με ήπιους ποδηλατόδρομους στρωμένους με χαλίκι, διάδρομοι για περίπατο που δεν ξεχωρίζουν από το έδαφος και ήπιες υποδομές αναψυχής, όπως μια καινούρια και όμορφη παιδική χαρά είναι τα στοιχεία που συνθέτουν το νέο τοπίο στην ελεύθερη παραλία του Καβουρίου.

Όμως το στοιχείο του Πάρκου στο Μεγάλο Καβούρι που το καθιστά μοναδικό πανευρωπαϊκά είναι ο αρχαίος δρόμος που αποκαλύφθηκε. Πρόκειται για μια ιδέα του Χρήστου Διονυσόπουλου την οποία υλοποίησε η δημοτική αρχή υπό τον Σπύρο Πανά.

Η αρχαία διαδρομή σύμφωνα με τους αρχαιολόγους εξυπηρετούσε τα αρχαία και τα ύστερα χρόνια το εμπόριο της εποχής. Οι μεγάλες πέτρες που αποκαλύπτει ακόμη και σήμερα η αρχαιολογική σκαπάνη ήταν το βασικό υλικό του δρόμου, η “άσφαλτος” της εποχής, που βρισκόταν σε αφθονία στην περιοχή.

Η χρονολόγηση της αρχαίας οδού πάντως έγινε χρησιμοποιώντας τα υπολείμματα κεραμικής που βρέθηκαν στο χώρο. Ο δρόμος οδηγεί σε περιοχή της ακτής όπου στην αρχαιότητα, κατά την εκτίμηση του εμπειρογνώμονα σε θέματα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Δήμου κ. Χρήστου Διονυσόπουλου, υπήρχε λιμάνι και μάλιστα διπλό, όπως δείχνει η σωζόμενη στη θάλασσα απόληξη του αρχαίου προβλήτα, του οποίου ένα μέρος μόνον προβάλλει σήμερα ως νησίδα, λόγω της ανόδου της στάθμης της θαλάσσης κατά 1,5 μ. από την αρχαία εποχή μέχρι σήμερα. Ήδη από την αρμόδια Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, λαμβάνονται τα αναγκαία μέτρα για την ανάδειξη και συντήρηση του αρχαίου δρόμου. Οι αρχαιολογικές εργασίες συνεχίζονται και θα ακολουθήσουν οι απαραίτητες γεωλογικές και υποθαλάσσιες έρευνες.

Σήμερα ο αρχαίος δρόμος είναι εκτεθειμένος και μπορεί να περπατηθεί από όποιον το επιθυμεί, κάτι που ανησυχεί τους αρχαιολόγους. Για το λόγο αυτόν έχει ήδη ανατεθεί μετά από πρόταση του Χρήστου Διονυσόπουλου, χρηματοδότηση του Θανάση Μαρτίνου και την εποπτεία του Δημάρχου, Σπύρου Πανά, μελέτη ανακατασκευής του δρόμου και συντήρησής του. Το έργο έχει αναλάβει ο αρχιτέκτονας μηχανικός και αναστηλωτής, Γουλιέλμος Ορεστίδης και ο συντηρητής αρχαιοτήτων, Αθανάσιος Τζαμαλής. Στόχο έχει την ανάδειξη του αρχαίου δρόμου, το φωτισμό του και την ανακατασκευή του με μια συγκολλητική ουσία που θα τον καταστήσει τόσο στερεό, ώστε να μην υπάρχει κίνδυνος να καταστραφεί από την παρέμβαση του ανθρώπου ή της φύσης. Φυσικά, θα τοποθετηθούν και κιγκλιδώματα.

Σημειωτέον, ο προϋπολογισμός των αρχαιολογικών ερευνών από το κράτος ανέρχεται σε μόλις 30.000 ευρώ, την ώρα που οι ανάγκες είναι υπερπολλαπλάσιες. Για το λόγο αυτό και κρίθηκε απαραίτητη η ιδιωτική συνδρομή.

Τα εγκαίνια του έργου πρόκειται να πραγματοποιηθούν τη Δευτέρα 5 Μαΐου 2014 στις 11.00.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Ένας Ιταλός μηχανικός ηλεκτρονικών υπολογιστών ήταν αυτός που έλυσε τον γρίφο των περίεργων σημειώσεων που βρέθηκαν στα περιθώρια ενός αντίγραφου της Οδύσσειας του Ομήρου από τον 16ο αιώνα. Οι χειρόγραφες σημειώσεις ήταν μια μίξη γαλλικών και μιας άγνωστης γλώσσας, όπως αποκάλυψε ο Daniele Metilli, μηχανικός ηλεκτρονικών υπολογιστών που σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο της Πίζας ψηφιακές κοινωνικές επιστήμες, που εφευρέθηκε ως μορφή στενογραφίας από τον Jean Coulon de Thévénot στα τέλη του 18ου αιώνα.

Και μάλιστα οι περισσότερες λέξεις είναι γαλλικές μεταφράσεις Ελληνικών λέξεων με συντομογραφίες.

Ο Mettini κέρδισε 1,000 δολάρια ως έπαθλο καθώς πέρασε εβδομάδες ολόκληρες προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσει τις περίεργες αυτές σημειώσεις.

Δείτε εδώ τις περίεργες συντομογραφίες:

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Από τα μέσα του 19ου αιώνα, οπότε ανακαλύφθηκε ο πλανήτης Ποσειδώνας ύστερα από την επιτυχημένη θεωρητική πρόβλεψη των Λεβεριέ και Ανταμς, πολλοί αστρονόμοι υπέθεσαν την ύπαρξη ενός ακόμη πλανήτη πέρα από την τροχιά του Ποσειδώνα. Ο μεγάλος ερασιτέχνης αστρονόμος Πέρσιβαλ Λόουελ, μάλιστα, είχε δώσει στον άγνωστο αυτόν πλανήτη το όνομα Πλανήτης-Χ, από το όνομα του αγνώστου στις αλγεβρικές εξισώσεις. Μέχρι σήμερα δεν έχει ανακαλυφθεί τέτοιος πλανήτης, παρ' όλο που στην περιοχή αυτή έχουν ανακαλυφθεί χιλιάδες άλλα μικρότερα σώματα, μεταξύ των οποίων και ο νάνος πλανήτης Πλούτωνας. Η πρόσφατη όμως ανακάλυψη ενός ακόμη ουράνιου σώματος, που έχει το προσωρινό όνομα 2012 VP113, έδωσε νέα πνοή στην υπόθεση της ύπαρξης του πλανήτη-Χ. Ο λόγος είναι ότι η τροχιά αυτού του σώματος, σε συνδυασμό με την στατιστική ανάλυση των μέχρι σήμερα δεδομένων, συμφωνεί με την ύπαρξη ενός μεγάλου πλανήτη στις εσχατιές του Ηλιακού Συστήματος, σε απόσταση ίσως χίλιες φορές μεγαλύτερη από την απόσταση Γης - Ηλίου.

Πώς φτάσαμε στην υπόθεση του Πλανήτη-Χ

Από την αρχαιότητα ήταν γνωστοί οι πέντε, πλησιέστεροι προς τον Ηλιο, πλανήτες, δηλαδή (από τον πλησιέστερο προς τον πιο απομακρυσμένο), οι Ερμής, Αφροδίτη, Γη, Αρης, Δίας και Κρόνος. Τον 18ο αιώνα ο αγγλο-γερμανός αστρονόμος Χέρσελ (Frederick Herschel) ανακάλυψε τον Ουρανό και στα μέσα του 19ου αιώνα ο γερμανός αστρονόμος Γκάλε (Johann Galle) ανακάλυψε τον Ποσειδώνα έπειτα από υπόδειξη του γάλλου αστρονόμου Λεβεριέ (Urbain Le Verrier), ο οποίος είχε υπολογίσει θεωρητικά τη θέση του με βάση την επίδραση που είχε η βαρυτική έλξη του στην τροχιά του Ουρανού. Οι τροχιές όλων αυτών των πλανητών έχουν δύο κοινά χαρακτηριστικά: είναι προσεγγιστικά κυκλικές και είναι σχεδόν συνεπίπεδες με την τροχιά του Δία. Εκτοτε πολλοί αστρονόμοι πρότειναν, για διάφορους θεωρητικούς λόγους, την ύπαρξη ενός νέου πλανήτη, αλλά οι προβλέψεις αυτές διαψεύσθηκαν από τις παρατηρήσεις.

Αντ' αυτού, όμως, ανακαλύφθηκαν δύο νέες κατηγορίες ουράνιων σωμάτων που περιφέρονται γύρω από τον Ηλιο: οι αστεροειδείς, στην περιοχή μεταξύ Αρη και Δία, και τα υπερποσειδώνια αντικείμενα της ζώνης Ετζγουορθ - Κάιπερ (Edgeworth-Kuiper), στην περιοχή πέρα από την τροχιά του Ποσειδώνα. Τα σώματα και των δύο αυτών κατηγοριών έχουν έντονα ελλειπτικές τροχιές οι οποίες βρίσκονται έξω από το επίπεδο της τροχιάς του Δία. Ο πρώτος αστεροειδής, η Δήμητρα, ανακαλύφθηκε το 1801 από τον ιταλό αστρονόμο Πιάτσι (Giuseppe Piazzi) και το πρώτο σώμα της ζώνης Κάιπερ, ο νάνος πλανήτης Πλούτωνας, το 1930 από τον αμερικανό αστρονόμο Τόμπο (Clyde Tombaugh). Αξίζει να σημειωθεί ότι την εποχή της ανακάλυψής του ο Πλούτωνας θεωρήθηκε ως ο πλανήτης-Χ του Λόουελ και ο ένατος μεγάλος πλανήτης του Ηλιακού Συστήματος, πριν διαπιστωθεί τελικά ότι είναι ένα από τα μικρά σώματα της ζώνης Κάιπερ, αφού έχει μάζα μικρότερη από αυτήν της Σελήνης και έντονα ελλειπτική τροχιά, η οποία βρίσκεται έξω από το επίπεδο της τροχιάς του Δία.

Σήμερα γνωρίζουμε πάνω από 200.000 αστεροειδείς και πολλές εκατοντάδες υπερποσειδώνια αντικείμενα. Ομως σχεδόν όλα αυτά, με εξαίρεση τον νάνο πλανήτη Σέντνα (Sedna), έχουν τροχιές το πλησιέστερο σημείο των οποίων προς τον Ηλιο, το περιήλιο, βρίσκεται κοντά στην τροχιά του Ποσειδώνα. Η πρόσφατη ανακάλυψη του μικρού πλανήτη 2012 VP113, η τροχιά του οποίου μοιάζει με αυτήν της Σέντνα, επιβεβαίωσε τις θεωρητικές εκτιμήσεις για την ύπαρξη μικρών πλανητών σε μεγάλες αποστάσεις από τον Ηλιο και ενίσχυσε τη σύγχρονη θεωρία για την ύπαρξη ενός άγνωστου μέχρι σήμερα μεγάλου πλανήτη σε πολύ μεγάλη απόσταση από τον Ηλιο.

Η χαοτική φάση του Ηλιακού Συστήματος

Σύμφωνα με το σενάριο δημιουργίας του Ηλιακού Συστήματος, οι πλανήτες δημιουργήθηκαν από τα υπολείμματα του νέφους αερίων και σκόνης από το οποίο δημιουργήθηκε ο Ηλιος. Οι οκτώ μεγάλοι πλανήτες καθώς και οι αστεροειδείς δημιουργήθηκαν σε περιοχές όπου η πυκνότητα αυτού του νέφους ήταν μεγάλη, δηλαδή σε απόσταση μέχρι περίπου 30 φορές την απόσταση Γης - Ηλίου. Ετσι φαίνεται κατ' αρχάς δυσεξήγητο το γεγονός ότι παρατηρούμε σήμερα σχετικά μεγάλα σώματα σε αποστάσεις μεγαλύτερες από την τροχιά του Ποσειδώνα. Ομως το πρόβλημα λύνεται αν υποθέσουμε ότι λίγο μετά τη δημιουργία των πλανητών (δηλαδή μόλις μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια!) ακολούθησε μια περίοδος χαοτικής εξέλιξης του Ηλιακού Συστήματος κατά την οποία πάρα πολλά σώματα εκτινάχθηκαν σε μεγάλες αποστάσεις μέχρι το σύστημα να ισορροπήσει στη σημερινή του μορφή. Ενα από αυτά τα σώματα θα μπορούσε να είναι ένας μεγάλος πλανήτης, ο πλανήτης-Χ του Λόουελ. Η υπόθεση αυτή στηρίζεται πια σε τρεις σημαντικές ενδείξεις: (α) στην κατανομή των υπερποσειδώνιων αντικειμένων ανάλογα με την απόστασή τους από τον Ηλιο, (β) στις προσομοιώσεις της αρχικής χαοτικής εποχής του Ηλιακού Συστήματος και (γ) σε μια ενδιαφέρουσα ομοιότητα των τροχιών της Σέντνα και του 2012 VP113.

Τέσσερις ή πέντε οι πλανήτες - γίγαντες;

Οι δύο πρώτες ενδείξεις είναι θεωρητικής - στατιστικής φύσεως και προϋπήρχαν της ανακάλυψης του 2012 VP113. Η πρώτη στηρίζεται στην παρατήρηση ότι ο αριθμός των μικρών πλανητών και τα τροχιακά χαρακτηριστικά τους μεταβάλλονται καθώς απομακρυνόμαστε από τον Ηλιο, με τρόπο που θα μπορούσε να οφείλεται στην ύπαρξη ενός μεγάλου πλανήτη σε απόσταση μεγαλύτερη από αυτήν του Ποσειδώνα. Η δεύτερη στηρίζεται στο γνωστό «μοντέλο της Νίκαιας», στη διατύπωση του οποίου σημαντικό ρόλο έπαιξε και ο έλληνας αστρονόμος Κλεομένης Τσιγάνης, που ερμηνεύει τη σημερινή εικόνα του Ηλιακού Συστήματος. Σύμφωνα με αυτό το μοντέλο, οι τέσσερις γίγαντες πλανήτες του Ηλιακού Συστήματος, Δίας, Κρόνος, Ουρανός και Ποσειδώνας, δημιουργήθηκαν σε μικρότερη απόσταση προς τον Ηλιο από τη θέση όπου βρίσκονται σήμερα και μετακινήθηκαν μεταγενέστερα, την εποχή της χαοτικής εξέλιξης του Ηλιακού Συστήματος. Σύμφωνα λοιπόν με προσομοιώσεις στο πλαίσιο αυτού του μοντέλου, οι τροχιές των τεσσάρων γιγάντων πλανητών που υπάρχουν σήμερα συμφωνούν καλύτερα με την υπόθεση ότι αρχικά υπήρχαν πέντε γίγαντες πλανήτες, ένας εκ των οποίων εκτοξεύθηκε στη συνέχεια σε μεγάλη απόσταση παρά με την υπόθεση ότι οι γίγαντες - πλανήτες ήταν εξαρχής τέσσερις.

Τα περιήλια και ο μακρινός γίγαντας

Η τρίτη ένδειξη προκύπτει από την παρατήρηση ότι τα περιήλια των τροχιών της Σέντνα, του VP113 και των υπόλοιπων μικρών σωμάτων που έχουν βρεθεί σε τόσο μεγάλες αποστάσεις σχηματίζουν πρακτικά μια νοητή ευθεία. Αν το γεγονός αυτό δεν είναι αποτέλεσμα σύμπτωσης, τότε πιθανότατα οφείλεται στην ύπαρξη ενός απομακρυσμένου γίγαντα πλανήτη, με μάζα χονδρικά 10-15 φορές μεγαλύτερη της Γης και σε απόσταση χονδρικά 1.000 φορές μεγαλύτερη από την απόσταση Γης - Ηλίου. Ενα τέτοιο μεγάλο σώμα θα «τακτοποιούσε» τα περιήλια των υπόλοιπων μικρότερων στην ίδια κατεύθυνση με το δικό του. Αλλά στη μεγάλη αυτή απόσταση η περίοδος της τροχιάς του είναι εξαιρετικά μεγάλη, της τάξης των 30.000 ετών, οπότε κινείται πάρα πολύ αργά, και η λαμπρότητά του είναι εξαιρετικά μικρή, έτσι ώστε η ανακάλυψή του, αν υπάρχει, θα είναι ένας πραγματικός άθλος της παρατηρησιακής Αστρονομίας. Ομως η επιστήμη αυτή μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια σε άθλους, σαν κι αυτόν της πρόσφατης ανακάλυψης των βαρυτικών κυμάτων του πρώιμου Σύμπαντος.

Ο κ. Χάρης Βάρβογλης είναι καθηγητής του Τμήματος Φυσικής του ΑΠΘ.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »